متأسفانه بسياري از افراد ديابتي براي تزريق انسولين از سرنگ مناسب استفاده نمي‌كنند. فرد ديابتي بايد در مورد استاندارد بودن سرنگ خود آگاهي كافي داشته باشد. يك سرنگ مناسب براي تزريق انسولين خصوصياتي دارد كه در ادامه، به آن‌ها اشاره مي‌شود:

1) سوزن سرنگ بايد به بدنة آن چسبيده باشد و قابل جدا كردن نباشد. سرنگ‌هايي كه سر سوزن آن از بدنه جدا مي‌شود به هيچ وجه براي تزريق انسولين مناسب نيستند، زيرا اين سرنگ‌ها فضاي مرده دارند و معمولاً مقداري انسولين در آن باقي مي‌ماند كه تنظيم دوز انسولين را براي فرد ديابتي مشكل مي‌سازد.
2) طول سوزن سرنگ نيز بايد متناسب با سن و ميزان چربي زير جلدي فرد ديابتي باشد. براي افراد بالغ و با ميزان چربي زير جلدي بيشتر، سوزن‌هاي با طول 7/ 12 ميلي‌متر مناسب است، در حالي كه براي كودكان و افراد لاغر با چربي زير جلدي كمتر، سوزن‌هاي با طول 8 ميلي‌متر مناسب است. چنانچه در افراد چاق از سرنگ با سوزن كوتاه استفاده شود، انسولين به خوبي وارد بافت چربي نشده و از تأثير آن در كاهش قند خون مي‌كاهد. چنانچه كودكان يا افراد لاغر از سرنگ با سوزن بلند استفاده كنند، انسولين به جاي چربي زير جلدي وارد عضله شده و با افزايش سرعت جذب آن ممكن است سبب افت قند خون شود.
3) قطر سوزن هم بايد متناسب با سن و ضخامت پوست فرد ديابتي باشد. قطر سوزن را ”گيج سوزن“1 مي‌نامند: هر چه گيج سوزن بيشتر باشد، سوزن نازك‌تر است. سوزن‌هاي با گيج 30 سوزن‌هاي نازكي بوده كه درد هنگام تزريق را به حداقل مي‌رسانند.
4) انسولين‌هاي موجود در كشورهاي مختلف جهان، غلظت‌هاي متفاوتي دارند. مانند انسولين 40، 100، 500 و ... واحدي. سرنگ انسولين نيز بايد با غلظت انسولين مصرفي همخواني داشته باشد. غلظت انسولين‌هاي موجود در ايران 100 است يعني در هر ميلي ليتر از مايع داخل ويال انسولين 100 واحد انسولين وجود دارد. لذا سرنگ‌هايي كه گنجايش 50 واحد انسولين دارند و در انتهاي آن 5/0 ميلي‌متر درج شده براي تزريق انسولين در ايران مناسب است.
5) توجه به درجه بندي سرنگ نيز از نكات مهم ديگر است. در سرنگ 50 واحدي هر خط كوچك سرنگ معادل 1 واحد انسولين است، در حالي كه در سرنگ‌هاي 100 واحدي هر خط كوچك سرنگ معادل 2 واحد انسولين است. لذا سرنگ‌هاي 50 واحدي در تنظيم مقدار انسولين مصرفي در افراد ديابتي دقت بيشتري دارند.

1- Gage Syringe

مترجم: دكتر اميركامران نيكوسخن
 

کد; 165
گروه: دیابت